Nieuws

Avondklok !

Avondklok

 Dat ook nog! Alsof we nog niet genoeg hebben. Dat Rutte met zijn club is opgestapt kan er ook nog bij. Waarom ook niet? En nu worden de mensen misschien ook nog verboden om avonds na ’n bepaald uur buiten de deur te gaan. De avondklok zal het gaan zeggen. Ik zelf heb al 3 weken geen stap meer op straat gezet. Tot op de stoep en verder ook niet. En dat ook nog noodgedwongen omdat ik daar de afvalcontainer met het huisvuil moest zetten. Het zijn dramatische tijden voor ons nu de lockdown met nog eens drie weken is verlengd. En blijft het daarbij? Nu ook nog dat Britse variant van het coronavirus ons land in komt, dat nog veel besmettelijker is, gaat men toch denken dat alles naar de knoppen gaat. Mijn buurt lijkt wel een spookwijk. Zo af en toe zie ik iemand langs gaan met de hond aan de lijn. Verder niks en nog eens niks. Het is een troosteloze bedoening. Even hebben we kunnen ruiken aan een versoepeling van de situatie. Toen kregen we hoop en werden we weer wat optimistischer gestemd, maar met de strenge lockdown die we nu kregen is de onzekerheid weer terug. En iemand die geen mondkapje draagt die is hartstikke lazarus of stoned. Die heeft geen notie hoe ernstig de situatie is. Onlangs weigerde een Nederlander in het vliegtuig een mondkapje op doen. Hoe de stewardess hem er ook toe wilde bewegen om een mondkapje voor te doen, het mocht niet baten. Die eigenwijze kloot vertikte het. En wat had dit tot gevolg? Hoog in de lucht boven Munchen maakte  de gezagvoerder rechtsomkeer naar het vliegveld waar 4 agenten de Nederlandse passagier uit het vliegtuig haalden. Zo serieus wordt het dragen van een mondkapje genomen. Met angst en beven wordt zich afgevraagd hoe het verder moet. Het is nog maar de vraag of 2021 een beter jaar voor de duivensport wordt als verleden jaar. Waar achter de wedvluchten van het komende seizoen nog vraagtekens staan is het kweken van jonge duiven gelukkig niet stil komen te staan. Op vele hokken wemelt het al van gespeende jonge duiven en dat houdt de sport levendig. Normaal gesproken heeft de coronapandemie het leven van de duivenliefhebbers gelukkig nog niet helemaal op z’n kop gezet. We hebben echter  nog niet het idee wat ons te wachten staat. Nu, bijna een jaar later rond het corona gedoe snakken we naar vrijheid, gezelligheid samen melken, en de wedvluchten.  Het “corona mag de pokken krijgen” als U begrijpt wat ik bedoel. En zo snel mogelijk!         

Pie.       

 

 

 

     

 

Bericht SS-Maaskant

Goedemiddag allen,

 

In de eerste plaats al het goede gewenst voor 2021, dat het in vele opzichten zijn voorganger mag verbeteren.

2021 wordt het jaar van de overgang naar samenspel Beek Bug.

De statuten en richtlijnen, alsmede het poulesysteem zullen weldra aan de secretarissen van onze verenigingen doorgestuurd worden.

De laatste handelingen wat betreft het opheffen van SSM zijn bijna allemaal verricht.

De afdeling ingelicht, alsmede de notaris en de Kamer van Koophandel. Alle financiële zaken zijn zo goed als afgehandeld door onze penningmeester.

De diploma’s, waardebonnen en geldbedragen voor de kampioenen zijn of worden deze week door Rudy, Math en Lei persoonlijk afgegeven bij de liefhebbers van hun vereniging. Het restantbedrag wordt vervolgend door Rudy overgemaakt aan de betreffende verenigingen, verdeeld per spelend hok.

 

Het einde van iets betekent vaak ook het begin van iets nieuws, hopelijk kunnen we volgend jaar rond deze tijd zeggen dat we een goede beslissing hebben genomen. Dat we allemaal plezier hebben beleefd aan onze prachtige hobby, ieder op zijn eigen manier. Of dat prestatiegericht is of puur hobbymatig, laten we ons allemaal in onze waarde laten!!

Als er nog vragen en/of opmerkingen zijn horen we dat uiteraard graag.

 

Het voormalige bestuur van Samenspel Maaskant.

 

Rudy Loomans, penningmeester.

Math Leers, secretaris

Lei Martens, voorzitter.

 

 

Getverderrie

Getverderrie !

 Ik keek op de klok toen ik vanmorgen wakker werd. Ik zag dat het zeven uur was en wat voor mij de normale tijd is dat ik onder de dekens vandaan kom. Om goed wakker te worden ga ik dan eerst ’n poosje op der rand van het bed zitten. Om terug het besef te krijgen in welke wereld ik leef. Het begint met me af te vragen welke dag het is. Vanmorgen duurde het ook weer even om helemaal helder van geest te worden. Niet lang, want opeens drong het tot me door dat het Kerstmis was waardoor ik meteen klaarwakker werd. Dat gaf me om te zeggen vleugels. Ik schoof de gordijnen voor het raam van mijn slaapkamer weg en zag alleen maar duisternis in de straat. Geen kleurige lampjes in de kerstbomen bij mijn buren en van dat alles niks. Iedereen lag nog op één oor blijkbaar. De Stille nacht, Heilige nacht was nog bezig. Alles was nog zo vredig en stil. Die eerste kerstdag werd niet gevierd zo als we dat gewend waren. De corona was er ook nu weer de oorzaak van dat de mensen maar in kleine groepjes het kerstfeest mochten vieren. Voor mij was dat niet anders. Mijn kleindochter kwam me verwennen met een paar konijnenbouten. Eentje gemaakt op grootmoeders wijze en de andere in room saus. En daarbij de gepaste groenten en de toetjes. Ik was alleen die dag en ook weer niet. Met de versnaperingen die me werden gebracht kun je je niet alleen zijn. En op tweede kerstdag was ik te gast bij mijn dochter . Om 12 uur stond mijn schoonzoon met de auto voor de deur om me op te halen.  Hij was de BOB en dat was extra! Aan de tafel heb ik me weer kunnen laten gaan. De warme hap was er ene die je naar mijn gevoel alleen maar kunt nuttigen in de beste restaurants. Tjonge, tjonge wat was alles lekker. Voor mij misschien te veel van het goeie! Na het eten ging ik met een glaasje wijn erbij onderuit in de relexstoel om TV te kijken. Het veldrijden met de deelnemer Mathjeu v/d Poel zou me beslist wel enkele keren uit mijn gemakkelijke zetel rechtop doen zitten. Op het puntje!  Maar helaas, dat werd het echt niet. De renners waren nog pas nauwelijks weggeschoten of ik werd overvallen met koorts en kortademigheid. Een paar paracetamols hielpen niet. De crossers in de modder interesseerden me niet meer. Ik had allen nog maar verlangens naar het bed en de stilte thuis. Dat werd zo groot dat ik me naar huis heb laten brengen. De koorts deed me bibberen als kikkerdril. Ik ben dan ook toen ik thuis was subiet tussen de lakens gekropen. Maar in alles wat ik deed om de koorts te doen afnemen, en pufjes nam voor mijn kortademigheid, het had geen nut. Het hielp  geen sodemieter. Het werd zelfs erger en erger. Rond de tijd van halfacht s’avonds kon ik amper nog op mijn benen staan. Ik was helemaal uitgewoond of Total Los! Met mijn laatste restje energie heb ik mijn dochter en zoon gebeld dat ze 112 moesten bellen. Och, wat was ik blij dat ik die mannen van de ambulance binnen zag komen. Ik weet nu dat de redders in nood helden zijn. Die wisten wat hun te doen stonden. Weldra lag ik op de brancard met een kapje op m’n  neus en mond met extra zuurstof en werd ik naar het ziekenhuis gebracht. Met geen corona maar met longontsteking zou later blijken. En om dat weer weg te poetsen heb ik inmiddels heel wat medisch flessen leeg gemaakt  en pillen geslikt. En na een klein weekje was ik weer zover opgeknapt dat ik weer naar huis mocht. Maar niet zo maar. Nee, met waarschuwingen van de dokters. Met een waarschuwende klemtoon gaven me die “witte jassen” mee wat ik te doen en te laten had in deze coronatijd. Wat me de kop bijna heeft gekost dat is de griepprik geweest. Ik was nog niet helemaal corona vrij of ze kwamen me de griepspuit zetten. En dat goedje heeft zich vermengd met de restjes van de corona wat ik nog in mijn longen had zitten. En dat heeft niet geklikt met alle gevolgen van dien. En mijn duiven? Ik heb mijn twee vrienden die m’n duiven verzorgd hebben verzocht om ze te ruimen. Ik zie het nog altijd niet zitten dat ik zover kom dat ik weer zelf en op een fatsoenlijke manier mijn duiven kan verzorgen en ze aan wedvluchten kan laten deelnemen. Dus het zit er misschien aan te komen dat mijn duivenjas aan de kapstok komt te hangen. De tijd en mijn herstel die zullen gaan uitmaken of dat werkelijkheid gaat worden.  Hoop doet leven !

Pie.

           

 

 

 

  

 

Einde van de site SS-Maaskant

Het einde van de site “Samenspel Maaskant” .

in verband  met de  aansluiting bij het  

Samenspel Beek-BUG !

 

Nieuwe hoop voor 2021 bij het samenspel Beek-Bug. En nu een strikje om het Samenspel Maaskant en de mooie herinneringen aan de 45 jaar dat het samenspel bestond bewaren. Het is met ingang van 1 januari afgelopen. Een nieuwe uitdaging bij Beek-Bug wacht ons waarvan we hopen dat we ook daar ons mannetje kunnen staan en fijne duivensport mogen krijgen. Het bestuur van het samenspel wenst jullie in die nieuwe competitie heel veel succes toe en bedankt u voor de fijne samenwerking  gedurende het bestaan van het SS-Maaskant.  

 

De Voorzitter:  L.Martens.

Vroeger en nu !

Vroeger en nu !

Het is eind december 2020. Nog 7 dagen en dan is het Kerstmis. En dat feest is voor mij altijd iets bijzonders. Hoewel het in deze tijd veel van zijn charme is kwijtgeraakt. Mijn eerste herinneringen aan Kerstmis die zijn met sneeuw en ijs. Het vroor toen dat het kraakte. Het fornuis in huis was de enigste bron die warmte bood. Op het raam van mijn slaapkamer had de vorst de mooiste bloemmotieven aangebracht. En in onze huiskamer stond in de hoek de kerstboom met de kerststal die in mekaar geflanst was met wat stokjes, gips en een oude jute zak. Het leek op een grot. De kerstgroep bestond uit hele kleine beeldjes waarbij enige schaapjes nog maar drie poten hadden. En de kameel van de drie koningen die was ook verminkt. Z’n staart was er af. Maar dat deed geen afbreuk aan de gezelligheid. En als het avond werd dan mochten de kaarsjes voor het stalletje aan. De brandende kaarsjes waren dan het enige licht in huis waarbij we dan kerstliedjes zongen. Omdat de oorlog nog in volle hevigheid aan de gang was werden de ramen van de huizen s ávonds verduisterd. Geen licht mocht naar buiten schijnen. De nachten waren pikkedonker en alleen als de maan in de lucht stond dan had men wat zicht. Ik weet het omdat ik met Kerst met moeder naar de nachtmis ging. Alles was  wit van de sneeuw en met een dikke jas aan, sjaal om de nek en een muts op m’n kop liepen we dan in het nachtelijk duister door de sneeuw naar de kerk. De sfeer van Kerst die liep met ons mee. We begaven ons op tijd daar naar toe om een plaats in een bank te krijgen. De “nachtmis” was toen een trekpleister en daarom was de kerk altijd bom vol. Ondanks dat het in de kerk koud was. De verwarming moest toen  nog uitgevonden worden. Het was zo koud dat je je eigen adem kon zien. En als dan de nachtmis uit was dan werd zich op het kerkplein een ‘ Zalige Kerstmis’ gewenst. Aan iedereen om je heen. En als we dan thuis kwamen en heerlijk warm rond het fornuis zaten dronken we warme thee of surrogaatkoffie en smikkelden we ‘n wafel die moeder had gebakken. En daarna werd het bed weer op gezocht. De nacht was immers lang! Kerstmis was toen een feest voor groot en klein. Overdag dan vermaakte ik me buiten in de sneeuw met de slee of schaatste ik op de dichtgevroren vijver in ons dorp. Dat was winterpret van de bovenste plank! En als ik dan thuis kwam dan werd er erwtensoep gegeten met pannenkoek of stamppot met spekjes in. Heerlijk was dat! En nu 80 jaar later beleef ik Kerstmis veel, veel anders. De nachtmis trekt nauwelijks nog kerkgangers. Een witte Kerstmis is nu een hele uitzondering. Sneeuw en ijspret is uit den boze omdat het nauwelijks nog wintert.  Daarvoor in de plaats hebben we nu veel regen met zonneschijn er tussen door. En de kerstboom is nu opgetuigd met zoveel frutsels en lichtjes dat je van de dennenboom zelfs geen groene tak meer ziet. Het is een en al schittering. En onder die boom liggen nu kerstgeschenken in allerlei soorten. Het ene nog luxueuzer als het ander. Nu wordt er tijdens het kerstfeest geen snert of stamppot gegeten maar komt een uitgebreid diner op tafel. Met wijn of champagne erbij om het weg te spoelen. Het kan niet duur genoeg zijn. Al die dingen waren in mijn kindertijd niet en bestonden slechts in een droom. Armoede overheerste toen over het algemeen de mensheid. Maar wat gebleven is dat is oorlog. Nog steeds woedt nu nog hier en daar in de wereld een machtsstrijd. Granaten en bommen verwoesten steden en dorpen die de bewoners dwingen om een veilig heenkomen te zoeken. Naar landen waar vrede heerst en waar ze een menselijk bestaan hopen te vinden. Het is intriest wat zich mensen onder mekaar aandoen. Moord en doodslag en bedriegerij is vandaag de dag schering en inslag. En daarbij ook nog de  verschrikkelijke griep wat corona wordt genoemd. De hele wereld wordt geteisterd door het virus dat al wereldwijd meer dan ‘n miljoen doden heeft geteld. En dat in deze tijd van Kerstmis.  Mijn gedachten dwaalden af en opeens voelde ik een traan over mijn wang rollen. Omdat ik me met deze kerst niet omringen kan met de hele familie. Het samen zijn met de kinderen en aanhang dat is met de kerst een traditie en een gebeuren waar ik me altijd op verheug. De corona is er de schuld van dat dit nu niet kan en dat velen alleen komen te zitten tijdens deze donkere dagen, die normaliter worden doorgebracht met familie en vrienden. Als ik dit zit te tikken dan tekent in de avondschemering het asfalt van de straat zich duidelijk af tussen de trottoirs. Het raam van de buren aan de overkant van de straat wordt verlicht door de tientallen lampjes die in de kerstboom hangen. Enkele weken geleden toen de regen op ’n dag maar niet wilde ophouden werd die kerstboom opgetuigd. Vanachter mijn woonkamerraam keek ik toe hoe de buurman de boom met zijn geurende takken naar binnen droeg, hoe hij het net eraf haalde en hoe de takken zich ontvouwden. Ik zag hoe zijn vrouw de lampjes en de kerstballen en het engelenhaar erin hing. Dat ging gepaard met veel zorg en precisie. En als ik nu s ávonds de lampjes zie brandden, kijk ik er naar vanachter mijn raam met een gevoel van heimwee. Het verlangen naar gezelligheid. Aan de overkant laten de gekleurde lichtjes in de mooie kerstboom me zien dat daar in huis kerstvreugde is en dat er bij mij in huis de stilte van de melancholie heerst. De herinneringen voeren me dan terug naar de tijd dat geluk heel gewoon was. Naar het begin van de jaren veertig van de vorige eeuw toen het kerstfeest toch een beetje anders gevierd werd dan nu. Geen cadeautjes, geen hel verlichte voortuinen met kerstmannen van plastic en geen films op TV. Dat kende we nog niet. De wind huilde om het huis, de kachel stond te snorren en voor de deur lag een oude deken om de kier te dichten zodat de kou niet binnen drong. Want toen was het met kerstmis erg koud en er lag altijd sneeuw en waren de sloten en vijvers dicht gevroren. De natuur is door de jaren heen mee veranderd. De vier seizoenen zijn de kluts kwijt geraakt. In de regentijd schijnt veelal de zon en in de zomer regent het. Ja, toch? Ik ben blij dat 2020 bijna om is. Het heeft me reden genoeg gegeven om te klagen. Eigenlijk te veel. Overigens heeft de coronacrisis veel verdriet gebracht onder de mensen. Maar het verplicht thuisblijven bracht ons ook mooie dingen. We kregen weer oog voor elkaar. Omdat de mensen niet meer op vakantie gingen naar het buitenland genoten ze volop  in eigen land. Hoewel ik mezelf bij het binnen zitten niet heb verveeld. Mijn duiven, en de TV met de sport en de films op Netflix die hielden mijn aandacht vast. En niet te vergeten het stoeien met letters op mijn laptop. Omdat ik door de corona minder sociale contacten had deed ik dat op en andere manier. Met het schrijven van stukjes bijvoorbeeld. Dat is ook een vorm van contact. Nu op de valreep van 2020 gloort er hoop aan de horizon. We kunnen weer voorzichtig vooruit-kijken en ons klaarmaken voor het nieuwe normaal. De inenting tegen de covid-19 staat er aan te komen en dat zorgt er voor dat we ons weer een hand kunnen geven en mogen aanraken. Een knuffel als het nieuwe moraal zou hartstikke fijn zijn. Dus vol goede moed gaan we het jaar uit en doen we met de wens :            

                                                                Prettige Kerst en een goed uiteinde “.   

Pie. 

 

 

            


 

Copyright © 2013. All Rights Reserved.