Home

Onbehagen!

Onbehagen!

 Sneller dan verwacht werd heeft het coronavirus weer de kop opgestoken en stevenen we af  op de tweede voorspelde golf. De algemene kreet is dat we voorlopig van dat akelige fenomeen nog niet af zijn. Volgende maand dan vallen de oproepen in de brievenbus om de griepspuit te gaan halen maar niet voor de corona. Daar is nog niks voor. Het vaccin voor die griep moet nog gemaakt worden en dat laat nog lang op zich wachten. In de laboratoriums zitten de laboranten en specialisten met de handen in de haren en zetten vraagtekens bij alle probeersels. En het onbehagen dat groeit bij de mensen gestaag. Zo af en toe heb ik als duivenmelker nog een paar uurtjes plezier in het clublokaal. Op anderhalve meter van mekaar heb ik dan met enkele makkers wat over de duiven kunnen kletsen. Maar helaas, het is maar af en toe en het is lang niet meer zo plezierig als voor de corona. De angst zit er in. Het is al een half jaar behelpen en nog steeds is heel veel moois afgelast. Zo werd ik onlangs opgebeld en werd me gevraagd voor een schenking t.b.v van de bonnenverkoop van ’n zekere organisatie. Zal er een kampioenen huldiging inzitten dit jaar was mijn vraag er op. Ik kreeg als  antwoordt dat dit er zeker niet van zou komen. Dat sloeg even heel hard bij me in.  Wat zal ik het gaan missen. Het applaus, gejuich, meezingen en dansen op de vulkaan als de kampioenen op het erepodium staan. Het mooie van de duivensport waar ik onbekommerd kon genieten van de vrije sfeer, van de muziek en alle franje er om heen. Waar ik fijn met mijn vele duivenvrienden kon praten en een pintje met hun kon drinken. Dat amusement kan ik nu vergeten! Hoewel het dramatisch klink zal ik me er bij neer moeten leggen. Want natuurlijk is het voor vele duivenorganisaties niet leuk dat ze hun kampioenen op een waardige manier niet kunnen huldigen. We moeten ons er maar bij neerleggen dat we voorlopig afstand moeten houden, geen handen moeten schudden, goed onze handen moeten wassen,  een mondkapje voor onze snuffer moeten doen in bus en trein en zoveel  mogelijk binnen moeten blijven. Als ik de virologen moet geloven die ‘hel en verdoemenis spreken’ dan begin ik te denken dat het einde van de mensheid nabij is. Maar oké, buiten mijn duiven is de tour er ook nog. Dat denk ik nu iedere dag. Hoewel de ‘tour’ dit jaar een veel kleinere rol speelt, in mijn bestaan. Dat komt door dat verrekte corona! Alles is toch anders! De hele dag heb ik de TV aan staan. Als ik na de etappe zie dat de winnaars met een mondkapje op de vragen van de reporters beantwoorden dan is de lol bij mij er al grotendeels van af. Dan is het of het virus daar om hun heen grijpt en het een “tikkende tijdbom is” die elk moment kan ontploffen. En nu ben ik stil! Tom Dumoulin zit mee voorop en klautert met de besten de berg op. En dat wekt mijn interesse op……  Sorry!

 Pie.                           

 

 

Copyright © 2013. All Rights Reserved.