Home

Bloed en vreugde!

Bloed en vreugde.

We zitten ‘n paar keer in de week met z’n vieren bij mekaar. Op maandagmorgen en op vrijdagmorgen. Van 10 tot 12 uur. Het is maar zelden dat die samenkomst niet plaatsvind. Als duivenliefhebbers hebben we genoeg stof om over te praten. Met de duivenlijsten voor ons en met de computer speuren we dan de samenspelen af en zien we welke liefhebbers het meest succesvol is geweest. Op de eerste plaats hebben we het er over hoe we het er zelf hebben van afgebracht. Dat gaat soms gepaard met jubel en geslagenheid. Het is de ene keer lachen en  een andere keer dan zijn we beteuterd. Dat zijn de emoties van een duivenmelker. Maar wat ons nog het meest bezig houdt in dit seizoen is de corona-griep. Met z’n vieren, we zijn gemiddeld 84 jaar, leven we een beetje in angst. Omdat we met onze leeftijd in de hoek zitten waar we de kans lopen om door die sluipmoordenaar te worden besmet. Natuurlijk zitten we op anderhalve meter van mekaar om besmetting zo klein mogelijk te houden. Het is al bijna een half jaar dat ieder van ons, behoudens onze bezoekjes, nog maar kort het huis uit gaat. Een blokje om lopen en even onze duiven naar het inzetlokaal brengen daar blijft het bij. We zien dan op afstand heel even nog andere clubleden . Dat is het enige sportieve contact. Het credo tijdens de coronacrisis is nog altijd ‘afstand houden’. Dat weten we maar al te goed maar het is opmerkelijk hoeveel mensen zich aan deze ingrijpende maatregel houden. Het gebrek aan normaal contact dat wekt bij velen frustratie op. Het zijn niet alleen de oudjes die dreigen te verpieteren. Nee, het afstand houden doet een enorme aanslag op de samenleving  als geheel en laat des te meer zien hoe wij mekaar nodig hebben. Onlangs had een van ons vieren last van duizeligheid. Hij zei: ik was mijn duiven aan het verzorgen en opeens ging het niet meer. Nadat ik een afdeling van mijn hok had schoon gemaakt kreeg ik het benauwd. Ik werd kortademig en ik zag mijn duiven dubbel op de zitplankjes zitten. Ik begon te denken aan corona. Of mijn hart misschien ? Toen ik ’n poosje had gerust en weer bij adem was gekomen heb ik de schuld van dit geval maar aan mijn leeftijd gegeven. Maar mijn luchtpijp die bleef aanvoelen als of er een prop in zat en die me bij de kleinste inspanning naar lucht deed happen. Hij besloot om toch maar eens naar zijn huisarts te gaan. Maar zover kwam het niet. Voor die tijd werden zijn klachten zo erg dat ze hem op zondagmiddag naar de huisartsenpost in het ziekenhuis moesten brengen. Weldra lag hij daar gestrekt op bed en werd er getest. Naar wat? Is het corona misschien? Het geschiede via prikjes in de vingers voor bloed waarna toen spannende minuten voor hem aanbraken. Na dat onderzocht te hebben bleek het niets met covid-19 te maken te hebben maar dat zijn ongesteldheid met bloedarmoede te maken had. Dat werd gauw opgelost. Weldra lag hij in het ziekenhuisbed aan de infuus en kreeg hij bloed bijgezet. Na een nacht verblijven en hij ’n paar zakken van dat kostbare vocht binnen had gekregen mocht hij weer naar huis. Niet zo fris als een hoentje maar toch heel wat fitter als voordien. En schijnbaar heeft de toevoeging van bloed ook invloed gehad op de prestatie van zijn duiven. Want enkele dagen er na werd hij van Chimay op 13 september de winnaar bij het Samenspel Maaskant. Met een blij gezicht en met een vlaai kwam hij op maandagmorgen weer buurten. Met dat gebak en koffie vierden we zijn overwinning en hebben nog maar nauwelijks over zijn bloedarmoede gepraat. Zoals altijd was het weer heel gezellig. Lang leve de lol en de corona mag de pokken krijgen.

 

Pie.

Copyright © 2013. All Rights Reserved.