Home

Streep door seizoen!

Streep door seizoen!

 Wanneer ik s’morgens wakker wordt en gordijnen van mijn slaapkamerraam opzij schuif dan zie ik direct waar ik het voor doe. Bij het uitstrekken van mijn oud lichaam zie ik dan in mijn tuin de duiven in de volière zitten. En dan weet ik tegelijk ook weer wat de corona doet met mij. Even later lees ik dan in de krant wat er allemaal weer gaande is met die kloterij. Iedere dag weer de cijfers van besmettingen en opnames in het ziekenhuis. Iedere dag weer spatjes van ‘te dicht op mekaar’ en ‘mondkapjes’ wel of niet. Soms maken die berichten me bang als ik lees dat ik met mijn leeftijd in de gevarenhoek zit. Afstand houden is nog altijd het credo. Dat is voor mensen die elkaar niet mogen geen probleem. Die kunnen zich missen als kiespijn en met het afstand houden is dat voor hun zelfs een bevrijding.  Maar voor mensen die een fijne familieband hebben en een grote vriendenkring daar is het afstand houden een zware straf voor. En voor de duivenliefhebbers heel zeker. Ondanks alles moet gezegd zijn dat we een klote duivenseizoen hebben gehad. De wedvluchten die zijn geweest hebben natuurlijk geweldige winnaars gekregen maar het gedoe er om heen dat was om te huilen.  De weersomstandigheden die verstoorden weer diverse keren de wedvluchten. Soms was het bloed en bloed heet en weer andere keren dan kletterde het hemelwater als watervallen naar beneden. Afgelastingen en aanpassingen die gebeurden bij schering en inslag. Om maar van de corona te zwijgen. Allemaal hadden we gedacht dat we het seizoen konden afsluiten met nog een paar mooie vluchten maar daar hebben we naar kunnen fluiten. Eerstens ging dat niet door omdat de weergoden niet mee werkten en anderzijds omdat de corona met een tweede golf dood en verderf kwam zaaien. En nu zitten we met de gebakken peren. Hoe komen we het stille seizoen door? Dat vraag ik me wel af ? Er is niet veel om naar uit te kijken. Want de kampioenen die krijgen hun huldiging aan hun voordeur. De trofee of de cup die aan het kampioenschap vast zit die wordt als een postpakketje bezorgd. Asjeblieft en Proficiat! Het bestuurslid die het bezorgd staat als een melaatse op de drempel met trekken op zijn gezicht die meer op huilen als op lachen lijkt. Dat is dan de spotlight waar de kampioen niet op staat te wachten maar helaas moet accepteren dat het niet gaat in een volle zaal in gezelschap van vele duivenvrienden. Nu zal er geen publiek zijn om de kampioenen toe te juichen. Iedereen zal die evenementen gaan missen en de verklaring hiervoor hoeft slechts één woord: corona. De vraag die ons bezig zal houden is hoe lang dit onding ons dwars zal zitten. Helaas zal het winterseizoen voor de duivenliefhebbers lang en stil gaan worden. Maar daar moeten we maar mee omgaan. De situatie is nu gewoon anders. ´’ Voor iedereen ‘!

Pie.        

              

 

 

 

Copyright © 2013. All Rights Reserved.