Home

Niks mag meer !

Niks mag meer!

 Het regent al de hele morgen en alles op mijn duivenhok is klam en vochtig. Nee, het is echt onaangenaam om lang bij de duiven op het hok te verblijven. En hoe de duiven er zich zelf op voelen dat zou ik wel eens willen weten. Ze kunnen het me niet vertellen maar als ik het zeggen mag dan zitten ze ook liever op een hok wat droog en warm is. En al zeker nu ze hun verenkleed aan het vernieuwen zijn. Maar of de vochtigheid in de lucht afbreuk doet aan hun rui dat betwijfel ik. Toen ik vanmorgen het duivenhok in ging kwamen massa’s pluimen me als dikke sneeuwvlokken tegemoet. Het was een bonte mengeling van donzige sneeuw. Daaruit trok in de conclusie dat m’n duiven toch wel goed in hun vel moesten zitten. Die gewaarwording was het enige positieve op deze natte dag. Om de dag door te komen heb ik mijn PC maar opgestart om een stukje te schrijven. Daar krijg ik aardig wat tijd mee om. En zeker nu in deze doodenge tijd met die corona. Hoe moet het verder met die dooddoener en wanneer houdt het op? Ik weet dat het dramatisch klinkt en dat ik weinig te vrezen heb, maar toch maakt het me een beetje bang. Omdat niks meer mag! Elkaar opzoeken, elkaar omhelzen, troost zoeken in een uitstapje, een feestje bouwen thuis of vergetelheid zoeken in het duivenlokaal, het mag niet. Er is niet veel uitzicht en velen roepen dat dit nog wel enkele jaren zo blijft. Velen die gaan de deur niet meer uit en hangen voor de TV. Somber en noodgedwongen. En wat krijgen ze daarop voorgeschoteld? Nog meer ellende dan er al is. Zelf kijk ik niet meer naar die narigheid en zap ik alle zenders af of er iets op is wat me doet lachen. Een natuurfilm gaat er bij mij ook wel in.En niet te vergeten de sport. Want voetbal en het wielrennen bijvoorbeeld daar mogen ze me om te zeggen nachts voor waker maken. Maar jammer is het dat ‘t  hier bij ons niet mogelijk is om de slaven van de weg op de racefiets aan het werk te zien. Maar bij onze Belgische buren  mag dat wel. Zo heb ik deze middag met veel genoegen naar laatste etappe van de BinckBankTour gekeken. Op het puntje van m’n stoel nog wel. Het was adembenemend spannend hoe Mathieu van de Poel alles op alles moest geven om niet ingelopen te worden door ’n viertal achtervolgers. Het was kielekiele. Meer dood dan levend kwam hij over de meet en zakte toen als een pudding in mekaar. In bloed, zweet en tranen. Dat is sensatie! Het deed me de narigheid van de corona voor momenten vergeten en zat met tranen in de ogen op de bank.  Toen Mathieu even later met de bloemen op het hoogste trapje van het erepodium stond en toegejuicht werd door het talrijke publiek kwam ik weer in de werkelijkheid terug. De mondkapjes voor de gezichten van iedereen die vergalden mijn plezier. Nondedju !

Pie.   

Copyright © 2013. All Rights Reserved.