Home

Weer thuis !

Weer thuis!

Als ik dit tik dan doe ik dat thuis. De zon schijnt en doet aan als of het zomer is. Het is inderdaad maar schijn. En het stopt de coronabesmettingen nauwelijks. Na een weekje in het ziekenhuis te hebben gelegen heb ik van kortbij meegemaakt wat die corona aanricht. Dat is geen mens te gunnen. Dat doodgaan zo kort bij je kan zijn is me in het ziekenhuis duidelijk geworden. Een hele week lang heb ik liggen te martelen om lucht te krijgen. Om niet te stikken. De flessen aan mijn bed die drupten dag en nacht door en voerden de medicijnen mijn bloedbaan binnen. Daar bij ook nog extra zuurstof en de nodige pillen elke dag weer. Ik lag plat en bleef plat. Blij toe en maar hopen op beterschap. Wat zijn de nachten lang geweest die ik in het ziekenhuis heb beleefd. Niet wetende wat je als corona patiënt tussen de vele lotgenoten te wachtte staat heb ik tijd te over gehad om over veel dingen na te denken. Kom ik er door? Of zal deze kamer in het ziekenhuis mijn eindstation zijn? Dit en nog meer andere dingen hielden mijn hersens draaiende. Het waren zorgelijke herenspinsels. Maar als de nood het hoogst is dan is de redding nabij. Dat is een gezegde die op mij van toepassing  werd. Telkens als de verpleegsters me kwamen onderzoeken dan maakte me dat elke keer wat beter. Op het bord tegenover me noteerden ze dan hun bevindingen. Zoals: Koorts 36,8 Zuurstof  92%, Bloeddruk 70/ 114, suiker 7,4. Alles is prima mijnheer Schepers kreeg ik dan van hun te horen. Dat dit me als muziek in de oren klonk dat heeft geen uitleg nodig. Enfin, na ’n weekje kreeg ik van de arts te horen dat ik thuis verder kon gaan met beter worden. Maar vooraleer moesten er de nodige dingen worden aangepast in huis. Want de trap op gaan naar mijn slaapkamer en de douche dat is voor mij nog steeds taboe. Dat red ik nog niet! Nu staat mijn bed in m’n huiskamer en dat maakt het al een stuk gemakkelijker. Tafeltje dek je en thuiszorg is ook geregeld en ook hebben twee van mijn duivenvrienden de zorg op zich genomen om mijn duiven te verzorgen. Dat was één van mijn grootste zorgen. Maar dat is helemaal niet nodig geweest omdat ze al die tijd aan niks te kort zijn gekomen en nog komen. In elk geval is het een klap in mijn gezicht geweest toen ik hoorde dat ik besmet was en die klap voel ik nog steeds. Maar ondanks de ellende en de soms uitzichtloze situatie wil ik niet bij de pakken gaan neer zitten. Natuurlijk ben ik net als iedere andere corona patiënt afhankelijk van alle ontwikkelingen rond het virus en hopelijk komt er snel een vaccin. En dat is mijn hoop wat er ook voor zorgt dat ik er de moed in blijf houden. Nu ik weer thuis ben en terug kijk op mijn weekje in het ziekenhuis ben ik maar wat blij dat ik mijn leven nog mag delen met alle dierbaren om mij heen. Toen over een weekje terug de sterren nog voor mijn ogen dansten van pure uitputting is er nu weer licht aan de horizon voor me gekomen. Met moed en vertrouwen ga ik door. Bedankt voor jullie warme wensen en mijn hartelijke groeten.

Pie.      

    

 

Copyright © 2013. All Rights Reserved.