Home

Mijn toestand !

Mijn toestand !

Hallo allemaal.

Bij deze wil ik jullie laten weten hoe het met me gesteld is nadat het coronavirus me in het ziekenhuis deed belanden. En met veel blijdschap kan ik zeggen dat ik beetje bij beetje aan het terug krabbelen ben om weer zelfstandig te worden. Het is nu al weer 14 dagen geleden dat ik terug thuis van uit het ziekenhuis ben. Dat wil echter niet zeggen dat ik toen was opgeknapt. Nee, bij lange nog niet en op dit moment ook nog niet. En daar zal ook nog wel een heel tijdje mee gemoeid zijn. Maar mijn conditie is momenteel zover dat ik me al aardig kan bewegen zonder dat ik veel last krijg van kortademigheid. Natuurlijk moet ik bij alles wat ik doe nadenken. Want mijn natuurlijke aard die zet me soms weer aan tot het tempo dat ik voor de corona had. Toen kon het allemaal niet snel genoeg voor me gaan. Maar dat is taboe. Mijn geest die wil wel, maar mijn lichaam niet. Als ik nu en beetje teveel hooi op mijn vork neem dan kom ik me tegen. Dan moet ik gas minderen en op de rem duwen. Dan vermaan ik me zelf om me toe te roepen met  “ kalmte kan je redden”. Het is om te lachen en soms om te huilen. Mijn keukendeur is vol geprikt met kaarten die ik gestuurd kreeg van vele vrienden en bekenden met de wens van een  “spoedige beterschap.” Sommige van die kaarten waren beschreven met een tekst die zeer opbeurend voor me waren. Dat medeleven deed me goed.  Al die fijne kaarten, telefoontjes en e-mails wat ik heb ontvangen die zijn een goed medicijn voor me geweest. Die steunen me in mijn verder herstel. Voor iemand die nooit ziek is geweest of in het ziekenhuis heeft gelegen die zal daar misschien geen begrip voor hebben. Bij die groep heb ik ook behoord. Maar nu ik opeens het slachtoffer van de corona werd en aan de lijve ondervond hoe ziek je kan zijn weet ik wat het is om mensen om je heen te hebben die in je lot delen. Die heb je nodig! Ik ben zover dat ik kan  zeggen dat ik weer redelijk op de been ben. Op mijn gemak verzorg ik weer zelf mijn duiven en bij het douchen heb ik de hulp van de dames van de thuiszorg ook niet meer nodig. Met kleine stapjes ga ik langzaam vooruit. En gelukkig heeft me de corona geen trauma bezorgd maar heeft wel enige angst bij me achtergelaten. Bang dat ik nog eens corona mocht krijgen. Als ik terug denk aan de nachten dat ik voor het open raam van mijn slaapkamer wanhopig aan het snakken was naar adem dan wordt ik onzeker en angstig. O God, dat wil ik niet meer. Daarom wil ik kwijt aan de mensen die de corona niet serieus nemen dat ze  voorzichtig moeten zijn. Als die mensen maar eens ‘n paar minuten zouden ervaren hoe ziek  coronapatiënten zijn en wat ze meemaken, dan zouden ze zich beslist anders gaan gedragen.

Mijn hartelijke groeten en blijf gezond!

Pie.  

                   

Copyright © 2013. All Rights Reserved.